Archive for the ‘سخن بزرگان’ Category

به جاي پيامهاي بازرگاني!

ژوئن 10, 2008

گاهى مى‌بينيد يك نفر پاى تلويزيون نشسته و منتظر يك فيلم است. تلويزيون آگهى تبليغاتى پخش مى‌كند و گاهى پخش تبليغات بيست دقيقه طول مى‌كشد! يک‌وقت است كسى به آن تبليغات احتياج دارد؛ اما كسى كه احتياج ندارد آگهی‌‌هاى تبليغاتى را ببيند، اين بيست دقيقه را چرا بى‌كار بنشيند!؟ يك كتاب دمِ دستش باشد؛ بردارد و بيست دقيقه مطالعه كند. اگر مردم ما عادت كنند كه از اين وقت‌هاى ضايع‌شونده براى مطالعه‌ى كتاب استفاده كنند، جامعه خيلى پيش خواهد رفت و فرهنگ كشور، خيلى ترقى خواهد كرد.

مقام معظم رهبري

وقتي استخوان سينه بشکند…

ژوئن 6, 2008

فيلم گوشه‌اي از سخنراني آيت‌الله وحيد خراساني مخصوص موبايل

دانلود مستقيم

 

 

سلام شيعه

هرکه بسم‌الله را بلند نگويد،شيطان سوارش مي‌شود

آوریل 21, 2008

يكى از مفاخر شيعه اين است كه «بِسْمِ‌اللّه‌الرَّحْمنِ‌الرَّحِيمْ» را در نمازهاى يوميّه (چه جهريه و چه اخفاتيّه*)به جهر مى‌خوانند، به خلاف عامّه كه آن را در جهريه هم اخفاتا مى‌خوانند يا اصلاً نمى‌خوانند، با اين كه در روايت آمده است: اگر كسى «بِسْمِ‌اللّه‌الرَّحْمنِ‌الرَّحِيمْ» را جَهْرا نگويد، شيطان سوارش مى‌شود. و نيز وارد است كه: «بِسْمِ‌اللّه‌الرَّحْمنِ‌الرَّحِيمْ أَعْظَمُ آيَةٍ فى كِتابِ اللّه .» بسم اللّه الرحمن الرحيم بزرگترين آيه‌ى قرآن است. هم چنين در صحيح بخارى از عايشه نقل مى‌كند كه: «ما كُنّا نَعْرِفُ السُّورَةَ إِلاّ بِنُزُولِ بِسْمِ اللّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمْ.» ما سوره ها را جز با نزول بسم‌اللّه‌الرّحمن‌الرّحيم نمى شناختيم.
شيخ طوسى(رحمه اللّه) هم اين مطلب را از ابوحنيفه نقل كرده ـ ولى بنده نديده ام ـ كه مى گفت: «خالَفْتُ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّد إِلاّ فِى تَغْمِيضِ الْعَيْنِ.»؛ (در همه جا با جعفر بن محمّد(عليه‌السّلام) مخالفت نمودم، مگر در بستن چشم). در حال سجده كه نفهميدم آيا هر دو را باز مى‌گذارد و يا مى‌بندد، لذا دستور و فتوا دادم يكى را غمض و ديگرى را باز بگذارند!
آيت الله بهجت
منبع:mtb.ir

………………………
*نمازهايي مثل نماز صبح که حمد و سوره با صداي بلند خوانده مي‌شود جهريه و نمازهايي که حمد و سوره با صداي آهسته بايد خوانده شود اخفاتيه گويند

نصيحت بر پاره‌اي کاغذ

آوریل 19, 2008

چون جالينوس درگذشت ، در جيب او پاره‌اي کاغذ يافتند که بر آن نوشته شده بود: آنچه را که در حد ميانه‌روي بخوري به تن تو مي‌رسد ، و آنچه را به صدقه دهي به روحت ، و آنچه را که از پي بگذاري به ديگري رسد ، و نيکوکار زنده است اگرچه به دنياي ديگر کوچ کند و بدکار مُرده است اگرچه به دنيا ماند ، قناعت مايه آسايش است، تدبير ، اندک را افزوني مي‌دهد و آدميزاد را چيزي سودمندتر از توکل به خدا نيست.

منبع:کشکول شيخ بهايي